دلم واسه اون روزایی ک میخندیدم تنگ شده

به نام خدای صبر اختیارم دست توعه اوس کریم خوب برام بنویسی یا بد بنده و غلامتم ولی دل اونو نشکون بهش ارامش بده

خداوندا دنیای آشفته درونم را که تنها از نگاه تو پیداست... با لالایی مهربان خود آرام کن تا وجود داشتن و بودن را به زیبایی احساس کنم....

دور و بر من پر است از کاغذ های مچاله ای که هر کدام خاطره ای دردی ناگفته دارد و جایش سینه ی سطل کوچکی است که بزرگترین سنگ صبور من است.....

از تمام دلخوشی های جهان دل کنده ام....روز و شب چشم انتظار لحظه های دل کندنم... باز در آئینه تصویرم کمی ناآشناست... از صدای خویش میپرسم که این آیا منم؟...

کاش زندگی از آخر به اول بود... پیر بدنیا می آمدیم... آنگاه در رخداد یک عشق جوان میشدیم.... سپس کودکی معصوم می شدیم و در نیمه شبی با نوازش های مادر آرام میمردیم...

جانم مولا علی مـــــادرم بعد خدا نام تو را یادم داد عادت کودکـــی ماست علی گفتن ما هر که آمد نجف از هیبت تو زانو زد بی سبب نیست سراسیمه زمین خوردن ما

: میشه برم دوستمو که زخمی شده نجات بدم ؟فرمانده : ارزش نداره تا تو بری اون مرده ...ولی سرباز رفتو با جنازه دوستش برگشت. فرمانده : دیدی گفتم ارزش نداره! سرباز : چرا داشت، وقتی رسیدم بالا سرش گفت میدونستم که میای رفیق !